الیزابت وُنگ (به
چینی:
黃潔冰) (زادهٔ
۱۹۷۲)
سیاستمدار زن اهل
مالزی و از فعالان ارشد
حقوق بشر در این کشور است. او بهعنوان یکی از اعضای حزب مخالف
عدالت مردم به رهبری
انور ابراهیم در جریان سیزدهمین انتخابات سراسری کشور در
۸ مارس ۲۰۰۸ موفق به راهیابی به مجلس قانونگذاری مالزی از سلانگور شد.
ونگ در پی انتشار عکسهای برهنهاش در گوشیهای موبایل از مقام خود کنارهگیری کرد. در حالی که روزنامهها این حدس را مطرح کردهاند که دوست پسر پیشین ونگ این عکسها را گرفته، او دولت مالزی را در انتشار آنها مقصر دانسته است.
ونگ که زنی مجرد است معمولا به دلیل استقلال خود مورد انتقاد مردان سیاستمدار قرار دارد. او این کار را توطئهای برای خدشهدار کردن اعتبار خود و حزب متبوعاش دانسته است. مقامهای حزب عدالت مردم هنوز در مورد استعفای او تصمیمی نگرفتهاند. اتفاقات مشابه در مورد سیاستمداران احزاب مخالف مالزی پیش از این نیز در این کشور روی داده است
سیمون ویل (به فرانسوی: Simone Veil) (۱۳ ژوئیه ۱۹۲۷-) وکیل و سیاستمدار فرانسوی
در دوران فعالیت خود وزارت بهداشت فرانسه (۱۹۷۴ تا ۱۹۷۹)، شانزدهمین ریاست پارلمان اروپا (۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲) و عضویت در کنسول قانون اساسی فرانسه را برعهده داشته است
در نوامبر ۲۰۰۸ برای عضویت در فرهنگستان فرانسه انتخاب شد.
پراتیبا پَتیل (به مراتی: प्रतिभा पाटील) (زاده ۱۹ دسامبر ۱۹۳۴) سیزدهمین رئیسجمهور کشور هند است. او نخستین زنی است که پس از استقلال هند از ۶۰ سال پیش تاکنون به این مقام دستیافته است[۱].
خانم پتیل پیش از دست یافتن به مقام ریاست جمهوری هند، فرماندار ایالت راجستان بود
استفانیا پرستیگیاکامو (به ایتالیایی: Stefania Prestigiacomo) (زاده ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶ وزیرمشاور در امور محیط زیست در دولت سیلویو برلوسکونی است که پیشتر وزیر فرصت های برابر بود.
او یک بار به عنوان دختر شایسته پالرمو نیز انتخاب شده است.
پرستیگیاکامو در سال ۱۹۹۴ به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد
در دهه ۱۹۹۰ به او لقب «دوشیزه پارلمان» داده بودند.
در یک نظرخواهی او به عنوان سکسیترین زن در سیاست ایتالیا انتخاب شد.
پروشات یا پروشاتو یا پریزاتس یا پریزاد یکی از ملکههای پرآوازه دوران هخامنشیان بود. پروشات دختر اردشیر یکم (اردشیر درازدست) بود و به همسری داریوش دوم هخامنشی درآمد و ملکه بزرگ دربار بود. پروشات به سیاستپردازی و کاردانی، و سختدلی و خشونت با دشمنانش معروف است. پروشات نخستین همسر داریوش دوم هخامنشی (۴۲۴ تا ۴۰۴ پ.م) و بانوی اول دربار بود و قدرت واقعی در دربار از آن وی بود چنانکه خودش برای کتزیاس طبیب و مورخ یونانی نقل کرده بود سیزده فرزند برای شاه بدنیا آورده بود اما از آنهمه که اکثراً در کودکی مرده بودند فقط اردشیر و کوروش کوچک و اوستانوس و دخترش به نام آمستریس زنده مانده بودند. از جمله اردشیر دوم و کوروش کوچک. شاه (داریوش دوم) اردشیر را به عنوان جانشین خود انتخاب کرده بود اما پروشات با انتخاب کوروش کوچک موافق بود. به همین دلیل هنگامی که داریوش بیمار بود و قصد داشت پادشاهی را به اردشیر واگذار کند، پروشات کوروش را که فرماندار لیدیه بود به دربار فراخواند تا مانع از جانشینی اردشیر شود. کوروش کوچک دیر رسید و مراسم در حال اجرا بود پس چنان به هیجان آمد که به اردشیر به قصد کشت حمله کرد. این حمله ناموفق بود و کوروش نیز به دستور شاه دستگیر شده و فورا محکوم به اعدام شد. پروشات توانست با تمهیدی جان کوروش را نجات دهد: درست پیش از اجرای حکم اعدام، کوروش را چنان محکم در آغوش گرفت که در صورت اقدام جلاد، خودش نیز کشته میشد. او توانست فرمان عفو کوروش کوچک را از شاه داریوش بگیرد و وی را به لیدیه بازگرداند. بعدا کوروش در لیدیه در مقابل اردشیر دوم شورش کرد و در پی آن جنگهای سختی بین این دو برادر درگرفت که چرخاننده آنها را ملکه پروشات میدانند. کوروش سرانجام در این جنگها کشته شد اما پروشات انتقام وی را از قاتلینش گرفت و یکی از رقبایش به نام استاتیرا را که از همسران محبوب پسرش اردشیر دوم بود نیز با خوراندن زهر از بین برد. دلیل این کار نیز برای گرفتن انتقام از مرگ کوروش کوچک بود چرا که تیسافرن پدر استاتیرا در واقع اردشیر را دو بار از کشته شدن توسط کوروش نجات داد و پس از کوروش به فرمانروایی لیدیه رسید. تیسافرن نیز سرانجام با دسیسه های پروشات کشته شد. پروشات پس از مرگ داریوش دوم قدرت خود را در دربار پادشاهی پسرش، اردشیر دوم حفظ کرد. او حتی در تعیین جانشین اردشیر دوم نقش داشت و ظاهرا سرانجام توسط اردشیر سوم کشته شد. با این اوصاف پروشات حاکم واقعی در دوران داریوش دوم و اردشیر دوم بود و به نظر می رسد همای چهرآزاد که در شاهنامه پس از بهمن یا اردشیر به سلطنت می رسد همو باشد.
سیارک ۸۸۸ به نام ایشان نام گذاری شده است.
پانویس
اِوا پِرون (به اسپانیایی: María Eva Duarte de Perón) (متولد ۷ مه ۱۹۱۹ - درگذشته ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۲) معروف به اویتا فعال سیاسی و یکی از قدرتمندترین و محبوب ترین زنان کشور آرژانتین بود. او همسر دوم خوآن پرون رئیس جمهور آرژانتین و از سال ۱۹۴۶ تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۲ بانوی اول این کشور بود.
اوا پرون در سن ۳۳ سالگی در سال ۱۹۵۲ به دلیل سرطان درگذشت و پیش از مرگش کنگره آرژانتین به وی لقب رسمی «رهبر روحانی ملت» را اعطاء کرده بود.
زندگی اوا پرون موضوع کتابها، فیلمهای سینمایی، نمایشها و تئاترها و سریالهای بسیاری در سراسر جهان، بویژه در آمریکای لاتین بودهاست. فیلم سینمایی «برای من گریه نکن ای آرژانتین» با بازیگری مدونا، خواننده و هنرپیشه مشهور آمریکایی، درباره زندگی اوا پرون، از این جمله است.
در سال ۲۰۱۱ اما کتابی که به نام «راهنمای سیاستهای زشت آمریکای لاتین» منتشر شده، مدعی است که اوا پرون کشورش را به پناهگاهی امن برای نازیهای بسیاری مبدل کرد که پس از جنگ جهانی دوم و شکست آلمان هیتلری، متواری شدهبودند
ماریا استلا مارتینز کارتاز دو پرون (به اسپانیایی: María Estela Martínez de Perón) (زادهٔ ۴ فوریه ۱۹۳۱)، که بیشتر با نام ایزابل مارتینز دو پرون یا ایزابل پرون یا ایزابلیتا شناخته میشود، رییس جمهور سابق آرژانتین است. او همچنین سومین همسر رییس جمهور سابق آرژانتین خوآن پرون نیز بوده است. او اولین رییس دولت غیر پادشاهی زن در نیمکره غربی بوده است. در ۱ جولای ۱۹۷۴ به عنوان معاون رییس جمهوری ارژانتین وارد عرصه قدرت شد و بعد از مرگ رییس جمهور خوآن پرون که شوهر او بود به عنوان رییس جمهور ارژانتین انتخاب شدودر دوران او بود که در روز چهارشنبه ۲۴ مارس ۱۹۷۶ کودتای نظامی بر علیه او شکل گرفت و سپس در زمان سازمان دهی مجدد ملی او بطور غیر قانونی دستگیر شد برای چند سال سپس در سال ۱۹۸۱ ازاد شد وبه اسپانیا رفت جایی که به زندگی ادامه داد درسال ۲۰۰۷ یک قاضی ارژانتینی دستور توقیف ایزابلیتا و استرداد او را به ارژانتین صادر کرد جرم وی سربه نیست کردن یک فعال در سال ۱۹۷۶ در شرایطی که ناپدید شدن او مجاز اعلام شد بر اساس حکم امضا شده ایزابلیتا سپس در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۷ او در نزدیکی منزلش در اسپانیا دستگیر شد ولی دادگاه اسپانیا متعاقبا از استرداد او به ارژانتین امتناع کرد
تاریخچه زندگی
ماریا استلا مارتینز دختر کوچک کارملو مارتینز و ماریا خوزفا کارتاس در ۴ فوریه ۱۹۳۱ در لاریوخا در یک خانواده متوسط به دنیا امد پدر او کارمند یک بانک در بوینس ایرس بود دوران بچگی او هم در بوینس ایرس سپری میشود جایی که او درس خواند و رقصیدن یاد گرفت سپس او در سال ۱۹۳۸ پدرش را از دست داد او خیلی زود در کلاس پنجم مدرسه را رها کرد و در سالهای ۱۹۵۰ به عنوان یک رقاص کلوبهای شبانه شروع به کار کرد در واقع نام ایزابل نام هنری اوست سپس او به استخدام یک شرکت رقص در امد برای اجرای برنامه در کشورهای امریکای لاتین در سال ۱۹۵۵ در حال اجرای یک برنامه در یک کاباره جایی که او به نام هنری ایزابل گومز «Isabel Gómez»)معروف شد او در پاناما بود که با همسر اینده اش پرون اشنا شد کسی که به انجا تبعید شده بود سپس اونه با هم زندگی کردن در کشورهای دیگری مثل ونزویلا پاناما جمهوری دومنیکن و در نهایت اسپانیا جایی که با هم ازدواج کردند در سال ۱۹۶۱ سپس در سال ۱۹۶۵ به ارژانتین بر میگرده به عنوان نماینده شخصی پرون برای اینکه از عهده پدیده نیوپرونیسو(neoperonismo)براید در دوران حکومت هکتور خوزه کامپورا (Héctor José Cámpora) در ۲۰ ژوین ۱۹۷۳ پرون به ارژانتین برگشت کمی بعد کامپورا در یک ملاقات وعده انتخابات ازاد را داد سپس جانشین او انتخابات ریاست جمهوری و معاون ریاست جمهوری را برگزار کرددر ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۳ پرون برنده انتخابات شد و همسرش ایزابل هم بعنوان معون رییس جمهور برنده ارا شد اما در ۱ جولای ۱۹۷۴ پرون مرد و ایزابل عهده دار مقام ریاست جمهوری شد
ماریا د'لوردس پینتاسگلو (Maria de Lourdes Ruivo da Silva de Matos Pintasilgo) در ۱۸ ژانویه ۱۹۳۰ به دنیا آمد و در ۱۰ جولای ۲۰۰۴ درگذشت. او تنها زنیست که تاکنون در تاریخ پرتغال نخست وزیر شدهاست
خانم چونگ انگ (به چینی: 章瑛) (زاده ۶ ژوئیه ۱۹۵۷) سیاستمداری مالزیایی از حزب حرکت دموکرات و نمایندهٔ کنونی مجلس مالزی (از ناحیه پنانگ) است.
چونگ در دانشگاه پوترای مالزی تحصیل کرده است.
لورا چینچیلا میراندا (به اسپانیایی: Laura Chinchilla Miranda) سیاستمدار کاستاریکایی که در سال ۲۰۱۰ اولین رئیس جمهور زن کاستاریکا شد. چینچیلا پیشتر معاون اول رئیس جمهور این کشور بود.او از مخالفان ازدواج همجنسگرایان و سقط جنین میباشد
مارا روزاریا کارفانیا (به ایتالیایی: Mara Rosaria Carfagna) سیاستمدار و رقصندهٔ نمایشی (شوگرل) پیشین اهل ایتالیا است.
پیشینه
زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۷۵ در سالرنو، پدرش سالواتوره، رئیس موسسهٔ سانتا کاترینا دا سینا (Santa Caterina Da Siena) و مادرش آموزگار بود.
برادرش هم جراح پلاستیک است. دارای مدرک کارشناسی حقوق از دانشگاه سالرنو میباشد و در سال ۲۰۰۱ با تزی پیرامون حقوق اطلاعات و سیستمهای رسانهای دانشگاه را به پایان رساند.
مارا دورههای رقص و نوازندگی پیانو را به پایان رساند و توانست در مراسم دختر شایسته ایتالیا سال ۱۹۹۷ به ردهٔ ششم برسد.
سه سال بعد او کار خود را در شبکههای تلویزیونی مدیاست (Mediaset) به مالکیت سیلویو برلوسکونی آغاز کرد.
از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ او یک شوگرل (Showgirl) در برنامهٔ La domenica del villaggio (یکشنبه در روستا) بود همراه با داویده منگاچی (Davide Mengacci)، در سال ۲۰۰۶ نیز رهبری برنامهٔ Piazza grande (میدان بزرگ) بهمراه جانکارلو ماگالی (Giancarlo Magalli) را بر عهده داشت.مارا همچنین در بخشهایی از برنامههای تلویزیونی I cervelloni، Vota la voce و Domenica In حضور داشت.
در ژانویهٔ ۲۰۰۷ مارا کارفانیا در مرکز یک جر و بحث با بازخورد جهانی قرار گرفت.در عصرگاه اجرای برنامهٔ جوایز نمایش تلگاتو (Telegatto) برلوسکونی دربارهٔ او گفت: اگر ازدواج نکرده بودم، بلافاصله با او ازدواج میکردم! و در پی این گفته همسر برلوسکونی، ورونیکا لاریو (Veronica Lario) خواستار معذرت خواهی در یک روزنامهٔ ملی شد، چیزی که او کمی بعد آنرا پس گرفت. کارفانیا کمی بعد نوشتهای به نام «خوش لباس و بی ضرر» نوشت و گفت که به خوبی علت واکنش همسر برلوسکونی را متوجه نشدهاست.
مارا بارها با نام مستعار خود که Mara la Bella (مارای زیبا) بود نامیده میشد. ماریا بصورت نیمه عریان در مجلهٔ ماکسیم نیز ظاهر شد. مارا البته دختریست که پا فشاری فراوانی بر ارزش های خانوادگی دارد و او در یک مصاحبه ادعا کرد که یکبار درخواست بازی در بخشی از فیلم کارگردان سازندهٔ فیلمهای شهوانی، تینتو براس (Tinto Brass) را رد کردهاست.
مارا کارفانیا در سال ۲۰۰۴ وارد سیاست شد و عهده دار جنبش زنان حزب ایتالیا به پیش (Forza Italia) شد.
در سال ۲۰۰۶ کاندیداتوری و کمی بعد رای آوردن و راهیابیش به پارلمان ایتالیا باعث ایجاد تنش و بحث و جدل دردرون حزب شد و مخالفانش بر سابقهٔ او به عنوان یک شوگرل در تلویزیون تاکید میکردند.به عنوان یک نمایندهٔ مجلس او منشی کمیسیون امور تطابق با قانون اساسی شد. در انتخابات سال ۲۰۰۸ مارا سومین کاندیدا برای مجلس از سوی راستگرایان میانه با عنوان il Popolo della Liberta' (مردم آزادی) که همان ایتالیا به پیش گذشته بود در منطقهٔ ۲ استان کامپانیا شد و برای بار دیگر به پارلمان راه یافت. در ۸ می ۲۰۰۸ مارا کارفانیا به عنوان وزیر فرصتهای برابر منصوب شد و این انتصاب در چهارمین دولت سیلویو برلوسکونی با توجه فراوان جهانیان همراه شد که بیشتر بر گذشتهٔ ویژهٔ مارا توجه داشتند. کارفانیا نخستین وزیر زن از سالرنو است.
کارفانیا صدای انتشار مشکلات پیرامون جرم و جنایت در شهر مادری خود سالرنو است، بویژه پس از اینکه خانهٔ مارا برای ۳ بار گوناگون مورد هدف دزدان قرار گرفت. او خودش را زنی ضد فمینیسم میداند. او اعتقاد دارد که آزادی وابسته به استقلال نیست مگر در حکومت کردن و تحت نظم در آوردن. مارا بشدت مخالف حقوق همجنس گرایان است و میگوید ازدواج کردن باید برابر با تولید مثل باشد
-Ukraine.JPG)
